Devrimci bir hareket, yalnızca tarihsel haklılığından veya kitlelerin potansiyel başkaldırı eğiliminden değil, kendi iç örgütsel ve ideolojik sağlamlığından–birliğinden güç alır. İdeolojik birlik, yalnızca bir fikir birliği ya da soyut bir “aynı düşünme” hali değildir; bizzat pratik bir devrimci üretim tarzında ortaklaşmaktır. Örgütsel bütünlük ise bu ideolojik hattın ete kemiğe bürünmüş hâlidir. Biri olmadan diğerinin yaşamı olası değildir.
Bu hakikatin kavranmadığı her yerde, devrimci örgütler çözülmüş, içten içe çürümüş ve sonuçta tarih sahnesinden silinmiştir.
Kadro Olmanın Niteliği Üzerine
Örgüt için “kadro”, bir unvan ya da mertebe değil, devrimci yaşamın en yüksek sorumluluk biçimidir. Kadro olmak; teorik netliği, günlük pratikte devrimci görevleri ve örgütün stratejik hedeflerini hiçbir koşulda eğilip bükülmeden, hiçbir şahsi eğilime izin vermeden tavizsiz savunmak demektir. Bu nedenle kadro sıfatına talip olmak, basit bir kimlik beyanı değil örgütün ideolojik ve politik hattını kişisel yaşamın eksenine yerleştirme taahhüdüdür.
Bu taahhüdün içi boşaltıldığında, kadro kavramı da boşa düşecektir. Kendini büyük isimlerle tanımlamak, geçmiş devrimci önderliklere atıf yapmak, politik söylemi süslü kavramlarla doldurmak –hiçbiri– bu sorumluluğun yerine geçmeyecektir. Kadro, lafla değil; gündelik, somut, örgütsel pratiğiyle vardır. Örgütle bütünleşme ve kolektifi bireyin önüne yerleştirme eğiliminin olduğu yerde kadro faaliyeti değil çürüme vardır.
İdeolojik Sarsıntıların Kaynağı: Kişisel Yörüngeler
Bugünün siyasal atmosferi kimlik, duygu, bireysellik ve ilişkiler üzerinden şekillenen hızlı savrulmaları, geçici yönelimleri sürekli üretmektedir. Sosyal medyanın akışkan dili, gündelik politik modalar ve kişisel yakınlıklar, devrimci hattı görünmez biçimde kuşatıyor; tasfiye etmeye yöneliyor!
Devrimci bir örgüt için en tehlikeli süreç, bu sızmaların “bireysel özgürlük” veya “bireysel tercih” adı altında normalleşmesidir. Kişisel ilişkilerden, dostluk hukukundan, liberal eğilimlerden, duygusal yönelimlerden ya da gündelik konjonktürden beslenen ideolojik kaymalar –ister şahsi ilişkiler, ister romantik bağlar, ister geçici politik sempati biçiminde olsun– örgütün teorik netliğini aşındırır ve kolektif iradeyi felce uğratır.
Bu kaymalar çoğu zaman sessizdir: gürültüyle değil, “haklı gerekçelerle” gelir. Oysa sonuç aynıdır: Örgüt, stratejik hedeflerini bireysel salınımların temposuna göre ayarlamaya başlar. Bu, devrimci disiplinin ve tarihsel iddianın inkârı anlamına gelmektedir.
Disiplinin Devrimci Anlamı
Örgütsel disiplin, mekanik bir emir-komuta zinciri değil; ideolojik hattın kolektif hayattaki somut ifadesidir.
1-)Her yoldaşın görevlerini zamanında, eksiksiz ve yaratıcı biçimde yerine getirmesi;
2-)Kolektif kararların hiçbir kişisel hesap ya da gündelik ruh hâline göre esnetilmemesi;
3-) Örgütün stratejik çizgisine aykırı hiçbir pratiğin, “kişisel özgürlük” kılıfıyla meşrulaştırılmaması
Politik hukukumuzun özü olmaldıır. Siyasal disiplinin özü budur. Bu olmadan ideolojik birlik kağıt üzerinde kalır; politik program ise slogana indirgenmiş bir hayal olarak gerçekleşir.
Tarihten Yakıcı Dersler
Dünya devrimci hareketinin tarihi, bu konuda sert uyarılarla doludur. İdeolojik netliğini yitiren, kadro disiplinini kişisel çıkarların, geçici popülerliklerin, bireysel hesapların önüne koyamayan her örgüt, dıştan değil, içten çürümüştür. Çözülme önce düşüncede, sonra örgüt yaşamında başlamış; devrimci iddia yerini bulanık bir reformculuğa bırakmıştır. Devrimci karşı çıkış bu durumu kabul etmemekle başlayacaktır.
Bu tarihsel deneyim, bize bir tek şey öğretir: Bir örgütün geleceği, kadrolarının kişisel eğilim ya da yeteneklerinin değil, ideolojik kararlılığının omuzlarında yükselir.
Görevimiz: Sarsılmaz Bir Kolektif İrade İnşa Etmektir.
Bugün devrimci hareketin en temel görevi, bütün bireysel eğilimlerin ve geçici savrulmaların ötesinde, sarsılmaz bir kolektif irade inşa etmektir. Bu irade teorik netlikten beslenir, örgütsel disiplinle kendini korur, devrimci pratikle her gün yeniden sınanır.
Hiçbir kişisel yakınlık, hiçbir moda siyasal eğilim, hiçbir konjonktürel gerekçe bu çizgiyi gölgeleyemez. Bunu sağlayamadığımız her durumda, hareketin stratejik hedefleri bireysel heveslerin rehinine dönüşür. Bu durum çizginin tasfiyesi anlamına gelecektir.
Sonuç: Zaferin Ön Koşulu İdeolojik ve Örgütsel Birliktir!
İdeolojik birlik ve örgütsel bütünlük, devrimci bir örgütün yalnızca bugünkü varlığının değil, yarınki zaferinin de ön koşuludur. Bu, ertelenemez ve pazarlık konusu yapılamaz bir görevdir.
Kadro olma iddiasındaki her yoldaş; kadro faaliyeti yürüten her hareket kişisel ilişkilerden, geçici yönelimlerden ve anlık duygulanımlardan bağımsız, tüm yaşamını örgütün stratejik hedeflerine bağlamakla yükümlüdür. Bunu başarmak, bireysel kahramanlık değil; kolektif devrimci iradenin gerçek zaferidir.
Bu çizgi, yalnızca bugünün değil, yarının da devrimci teminatıdır.
İdeolojik netlikten sapma, disiplinin gevşemesi ve bireysel salınımlara teslimiyet – hangi biçimde gelirse gelsin – devrimci geleceğin en büyük tehdididir. Buna karşı kolektif iradeyi sarsılmaz biçimde kurmak, tarihsel sorumluluğumuzdur.
