Kadınların kurtuluşu bütçe kırıntılarında değil, eşit ve özgür bir yaşam mücadelesinde!
İktidarın 2027 yılı bütçesi, kadınların nasıl bir yaşam sürmesini istediğini bir kez daha gözler önüne seriyor. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının bütçesi TBMM Plan ve Bütçe Komisyonunda kabul edildi. Bakan Mahinur Özdemir Göktaş, bakanlık bütçesinin yüzde 51,9’unun kadınlara ayrıldığını söyleyerek bunu bir başarı gibi sunuyor. Oysa kadınların yaşamına baktığımızda bu rakamların ardında yoksulluk, güvencesizlik, şiddet ve eşitsizlikten başka bir şey göremiyoruz.
Kadınların güçlenmesinden söz edenler, kadınların ekonomik ve toplumsal yaşamda eşit koşullarda var olabilmesi için gerekli kamusal kaynakları ayırmıyor. Kadınların güçlenmesi programına ayrılan bütçe, merkezi yönetim bütçesinin yalnızca binde birkaçına karşılık geliyor. Kadının güçlenmesi için bir günde ayrılan kaynak ise yalnızca 70 kuruş! Kadınların yaşam hakkının, ekonomik bağımsızlığının ve özgürlüğünün karşılığı iktidarın bütçe tablolarında işte bu kadar.
Kadın yoksulluğu kaderimiz değil!
Kadınlar düşük ücretli, güvencesiz ve kayıt dışı işlerde çalışmaya zorlanırken ev içindeki karşılıksız emek de kadınların omuzlarına yükleniyor. Çocuk, yaşlı ve hasta bakımının kamusal bir sorumluluk olarak üstlenilmediği bu düzende kadınlardan hem çalışmaları hem de bakım yükünü tek başlarına taşımaları bekleniyor.
Kadınların çalışma yaşamına katılımını artırmaktan söz eden iktidar, her mahallede ücretsiz ve nitelikli kreşler açmak yerine kadınların bakım emeğini yeniden aile içine ve kadınların omuzlarına bırakıyor.
Kadınların yaşam hakkı bütçe kırıntılarına sığmaz!
Kadınlar evlerinde, işyerlerinde, sokaklarda ve en çok da en yakınlarındaki erkekler tarafından katlediliyor. Koruma kararları uygulanmıyor, şiddet failleri serbest bırakılıyor, kadınların yaşam hakkı güvence altına alınmıyor.
Bakanlığın göreve gelmesinden bu yana 2 bin 340 kadının öldürüldüğü, bunların en az 1093’ünün şüpheli ölüm olarak kayıtlara geçtiği ifade ediliyor. Son on ayda 245 kadın cinayeti ve 240 şüpheli kadın ölümü kayıtlara geçmiş durumda. Kadınların yaşam hakkını korumakla yükümlü kurumların önceliği ise şiddeti önlemek ve kadınları güçlendirmek yerine aileyi merkeze alan politikalar oluyor.
Kadın konukevlerinin sayısı ihtiyacın çok gerisinde. 2026 yılında yalnızca bir yeni sığınmaevi açılmış durumda. Kadınların şiddetten uzaklaşabilmesi için barınma, ekonomik destek, hukuki yardım, psikolojik destek ve istihdam olanaklarının bir bütün olarak sağlanması gerekirken bu hizmetler yetersiz bırakılıyor.
Çocukların geleceğini de kadınların emeğini de aile politikalarına hapsetmenize izin vermeyeceğiz!
Çocukların yüzde 36,8’inin yoksulluk ve sosyal dışlanma riski altında yaşadığı bir ülkede çocukların beslenme, eğitim ve barınma hakkı bütçenin önceliği olmalıdır. Ancak çocuk yoksulluğunu ortadan kaldıracak kamusal politikalar yerine aileye bağımlılığı artıran, sosyal yardımlarla yoksulluğu idare eden bir anlayış sürdürülüyor.
Bizler kadınların yaşamlarının aile sınırları içine hapsedilmediği, çocukların yoksulluğa terk edilmediği, herkesin eşit ve özgür yaşayabildiği bir toplumu savunuyoruz.
Sosyal hizmet lütuf değil, haktır!
Sağlık ve Sosyal Hizmet Emekçileri Sendikasının (SES) değerlendirmeleri de sosyal hizmetlerin kamusal niteliğinin zayıflatıldığını ortaya koyuyor. Yoksullukla mücadele bütçesinin büyük bölümünün nakdi transferlerden oluşması, doğrudan kamusal hizmetlerin ve koruyucu-önleyici mekanizmaların yeterince güçlendirilmemesi bu anlayışın göstergesidir.
Yoksullukla mücadele, yoksul ailelere yardım dağıtmaktan ibaret değildir. Yoksulluğu yaratan sömürü ilişkilerini, eşitsizlikleri ve güvencesizliği ortadan kaldırmayı gerektirir. Sosyal hizmetler vakıfların, derneklerin ve ailelerin insafına bırakılamaz. Herkesin eşit, ücretsiz ve nitelikli kamusal hizmetlere erişimi güvence altına alınmalıdır.
Biz Sosyalist Kadınlar olarak biliyoruz: Kadınların özgürlüğü, kapitalist sömürüden ve erkek egemen düzenden bağımsız değildir. Kadınların karşılıksız emeği üzerine kurulan, bakım yükünü kadınlara yükleyen, kadınları ucuz işgücü olarak gören bu düzen değişmeden kadınların eşit ve özgür bir yaşam kurması mümkün değildir.
Bizim bütçemiz yaşamdan, emekten ve eşitlikten yanadır!
Sermayeye ve sermayenin çıkarlarını koruyan politikalara kaynak bulanlar, kadınların hayatına, kaynak ayırmıyor. Biz bu düzenin bize biçtiği yoksul, güvencesiz ve bağımlı yaşamı kabul etmiyoruz.
Biz yalnızca hayatta kalmak değil, yaşamak istiyoruz. Kendi emeğimiz üzerinde söz sahibi olmak, şiddetsiz, eşit ve özgür bir toplumda yaşamak istiyoruz.
Bütçenin kırıntılarını değil, yaşamlarımızın hakkını istiyoruz!
Kadınların kurtuluşu mücadelede, eşit ve özgür bir yaşam sosyalizmde!
Sosyalist Kadınlar

