20 Kasım, dünyanın pek çok yerinde nefret suçları sonucu yaşamını yitiren Transları anmak için bir araya geldiğimiz; yasımızı öfkemizle, öfkemizi mücadelemizle buluşturduğumuz bir gün. 1999’dan bu yana sürdürülen anmalar, Trans kadınların kayıplar karşısında geliştirdiği dayanışmanın, hafızanın ve isyanın ürünü. Chanelle Pickett ve Rita Hester gibi siyah Trans kadınların katledilmesiyle büyüyen bu hafıza, Translara yönelik şiddetin münferit olmadığını, tarihsel ve sistematik bir tahakkümün parçası olduğunu ortaya koyuyor. Translara karşı işlenen nefret suçlarının tarihi elbette 1990’ların sonuyla başlamıyor; 20 Kasım, bu uzun şiddet tarihine karşı kayıplarımızı unutmama ve mücadelemizi sürdürme irademizin simgesi hâline geliyor.
Translar yalnızca bir gün değil, yılın 365 günü transfobi ve transmizojiniyle karşı karşıya bırakılıyor. Şiddet, nefret cinayetleri, barınma ve sağlık hizmetlerine erişimin engellenmesi, ekonomik güvencesizlik ve yaşam hakkına yönelik saldırılar gündelik hayatlarımızın parçası hâline getiriliyor. Bu şiddeti yalnızca cinsiyet kimliklerimize yönelik düşmanlıkla açıklamak, onu üreten toplumsal ve ekonomik ilişkileri gözden kaçırmak anlamına gelir. Biz sosyalist feministler, lubunya mücadelesinin feminist siyasetten ayrı düşünülemeyeceğini; her ikisinin de ataerkil kapitalist üretim ilişkilerinin yarattığı ortak koşullardan doğduğunu biliyoruz. Cinsiyet normları, aile kurumunun örgütlenişi, mülkiyet ilişkileri ve emeğin bölüşümü birbirinden bağımsız değil. Lubunyaların yaşamlarına, bedenlerine ve kimliklerine yönelik saldırılar da bu düzenin kendisini yeniden üretme çabasından ayrı değil.
Bu nedenle lubunya mücadelesini örgütlemek için özgün alanlara, dayanışma zeminlerine ve kendi deneyimlerimizden söz üretebildiğimiz günlere ihtiyacımız var. Cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği üzerinden uygulanan ayrımcılık, özgün mücadele ihtiyaçları yaratıyor. Ancak bu özgünlük, mücadelemizin diğer toplumsal mücadelelerden ayrılması gerektiği anlamına gelmiyor. Lubunyaların maruz bırakıldığı şiddet, ekonomik sömürü, yoksulluk, güvencesizlik ve devlet baskısı; kadınların, işçilerin, ezilen halkların ve diğer sömürülen kesimlerin mücadelelerinden kopuk değil. Bizim mücadelemiz sınıf mücadelesinin, emek mücadelesinin, anti-faşist ve anti-emperyalist mücadelenin de bir parçası. Bizi bu mücadelelerden ayırmaya çalışan her siyaset, ataerkil kapitalizmin kurduğu sınırları yeniden üretmeye hizmet ediyor.
Türkiye’de yıllardır sürdürülen aileci politikalar, bugün “Aile Yılı” ilanları, “Aile ve Nüfus 10 Yılı” söylemleri ve “Ailem Güvende” operasyonlarıyla daha saldırgan bir biçimde karşımıza çıkıyor. Kadınların ve çocukların yaşamlarını, haklarını ve özgürlüklerini aile politikaları üzerinden kuşatan bu siyaset, lubunyaları da toplumun düşmanı ilan ederek hedef gösteriyor. Neo-faşizmin bizi natrans arkadaşlarımızdan ayırmaya, toplumsal sorunların sorumlusu ilan etmeye ve bir günah keçisi yaratmaya yönelik politikaları tesadüf değil. “Aile” ve “ahlak” söylemleriyle meşrulaştırılan bu saldırılar, cinsiyet normlarını katılaştırırken toplumun farklı kesimlerini birbirine karşı konumlandırıyor; devletin ve sermayenin tahakkümünü görünmez kılmaya çalışıyor.
Hormonlara erişimimizin engellenmesi, evlerde, okullarda, yurtlarda ve işyerlerinde maruz kaldığımız şiddet, heteroseksist propaganda, ekonomik dışlanma, barınma ve yaşam koşullarımızın güvencesizleştirilmesi, beden bütünlüğümüze yönelik saldırılar bu politik bütünün parçalarıdır. Bedenlerimiz üzerindeki söz hakkımızı ortadan kaldırmaya çalışan bu müdahaleler, bizi yalnızca kimliklerimiz nedeniyle değil, toplumsal yaşamın eşit ve özgür özneleri olmaktan çıkararak da hedef alıyor. Ataerkil kapitalizm, yaşamlarımızı güvencesizleştirirken mücadele kapasitemizi de zayıflatmayı; bizi emek, sınıf ve toplumsal dayanışma mücadelelerinden yalıtmayı amaçlıyor.
Devletin LGBTİ+ fobik politikaları, ideolojik ve ahlaki söylemlerle meşrulaştırılmaya çalışılırken lubunya mücadelesi kriminalize ediliyor, yaşamlarımız tartışma konusu hâline getiriliyor. Yalanlarla örülen propaganda, toplumun gözünde hedef gösterilmeyi normalleştirirken mücadele edenlerin yaşamlarını baskı, şiddet ve gözaltılarla kuşatıyor. Türkiye’de 20 Kasım anmalarının polis saldırıları, işkence ve gözaltılarla karşılanması; kayıplarımızı anmak ve maruz bırakıldığımız şiddeti teşhir etmek için bir araya gelmemizin fiilen engellenmesi, devletin yalnızca varoluşlarımızı değil, hafızamızı ve mücadele irademizi de bastırmaya çalıştığını gösteriyor. Geçtiğimiz yıllarda hormona erişime yönelik fiilî yasağın 20 Kasım’a denk getirilmesi ve İstanbul’da hormona erişim talebiyle gerçekleştirilen eylemin polis şiddetiyle sonuçlanması, bu saldırıların belirli dönemlerle sınırlı olmadığını ortaya koyuyor.
Bugün “Ailem Güvende” operasyonları, gözaltılar, tutuklamalar ve örgütlenme hakkımızın bir parçası olan derneklere yapılan saldırılar ile bedenlerimiz, kimliklerimiz ve yaşamlarımız üzerindeki söz hakkımız bir kez daha devlet tarafından hedef alınıyor. Trans varoluşların önüne set çekmeyi amaçlayan bu operasyonlar, yalnızca bireysel haklara yönelik müdahaleler değil; ataerkil toplumsal yapıyı korumak ve LGBTİ+ kimlikleri insanlık dışı yöntemlerle sindirmek için yürütülen daha geniş bir politik saldırının parçası. Yaşam hakkımızı, kimliklerimizi ve zaten sınırlı olan anayasal güvencelerimizi tehdit eden bu girişimler, Trans varoluşları sistematik biçimde ortadan kaldırmayı hedefleyen bir yönelimin işaretlerini taşıyor. Sistem özellikle de trans kadınları ayrımcılık, şiddet ve yoksullukla kuşatarak toplumsal yaşamın dışına itiyor sonra da trans kadınları seks işçisi oldukları için kriminalize ediyor, evlerini mühürlüyor, tutukluyor. Bu saldırıların ne yeni ne de bizler için yabancı olduğunu biliyoruz. Bayram ve Ülker Sokak’ta, Esat ve Eryaman’da, katillere ceza indirimleri veren mahkemelerde, seks işçisi arkadaşlarımıza yönelik işkence ve ev baskınlarında devlet şiddetinin farklı biçimleriyle karşılaştık. Bugün de aynı şiddet politikalarının karşısında mücadele ediyoruz.
Lubunya olmak, ataerkil düzenin dayattığı cinsiyet normlarına ve bu normların güvence altına aldığı mülkiyet ilişkilerine karşı politik bir varoluştur. Bedenlerimizin, kimliklerimizin ve arzularımızın tanınması; seslerimizin ve deneyimlerimizin eşit biçimde temsil edilmesi; görünür, güvende ve özgür yaşayabilmemiz yalnızca bizim için değil, bu normlarla kuşatılan herkes için bir mücadele alanıdır. Yaşamlarımızı tartışmaya açan, varoluşlarımızı kriminalize eden ve bizi toplumdan dışlamaya çalışan siyasete karşı yalnızca kendimiz için değil, birlikte yaşadığımız ve birlikte mücadele ettiğimiz herkes için direniyoruz. Yitirdiğimiz arkadaşlarımızı anmak, onların yaşamlarının ve mücadelelerinin bizde bıraktığı izleri taşımak; yasımızı dayanışmaya, dayanışmamızı örgütlü mücadeleye dönüştürmek demektir.
Dünyanın pek çok yerinde, başta Trans kadınlar olmak üzere Translar, büyük bedeller ödeyerek haklar ve özgürlükler kazandı. Bu kazanımların hiçbiri kendiliğinden elde edilmedi; mücadele, dayanışma, isyan ve kayıplarla büyüdü. Bugün faşizm ve ataerkil kapitalizm, kazandığımız hakları geri almak ve tahakkümünü yeniden kurmak için saldırılarını sürdürüyor. Ancak mücadelemiz devletlerin çizdiği sınırlarla sınırlı değil. Birbirimizin kazanımlarını birlikte sahipleniyor, kayıplarımızın yasını sınırları aşan bir dayanışmayla tutuyoruz. Enternasyonal mücadele, birbirimizin yaşamını ve özgürlüğünü kendi mücadelemizin parçası olarak görmektir.
Feminist Direnç olarak 20 Kasım’da bu yazıyı, Transların maruz bırakıldığı sistematik şiddeti görünür kılmak, aileci politikaların ve neo-faşizmin karşısında mücadelemizi büyütmek, yaralarımızı birlikte sarmak ve varoluşlarımızı savunmak için kaleme alıyoruz. Kayıplarımızı unutmuyoruz. Onların anısını mücadelemizde yaşatıyor, yaşamlarımıza, bedenlerimize, kimliklerimize, aşklarımıza ve özgürlüklerimize sahip çıkıyoruz. Bizi birbirimizden ayırmaya, mücadelemizi yalnızlaştırmaya ve varoluşlarımızı yok saymaya çalışanlara karşı dayanışmayı büyütüyoruz.
Yaşamlarımız, bedenlerimiz ve özgürlüklerimiz tartışmaya açık değil. Buradayız, gitmiyoruz. Yaşamlarımızdan da mücadelemizden de vazgeçmiyoruz.
Bu yazı, hayattan koparılan tüm arkadaşlarımıza adanmıştır.
Feminist Direnç

